Na een periode van een flinke writersblock, weer eens een blog. Een heel bijzonder blog voor Rowan. Na het volbrengen van onze pelgrimstocht en het overlijden van zijn Opa, heeft Rowan in een razendsnel tempo en met heel veel doorzettingsvermogen zijn leven goed op de rails gekregen. Zo heeft ie een leuke baan, vriendenkring en een (antikraak) woninkje waar hij reuze trots op is. Maar omdat het een antikraak woninkje is en de kans bestaat dat tijdens vele verhuizingen, dierbare spulletje verloren zouden gaan, had Rowan deze dierbare spullen veilig opgeslagen in een citybox.

Donderdag 27 november j.l. voltrok zich de ramp dat de Citybox in Amsterdam Noord volledig in rook opging! 900 mensen verloren hun spullen en een van hen is Rowan. Spullen van onschatbare waarde verdwenen in het vuur. De robot die hij samen met zijn opa gebouwd had, de kunst, Egypte en wijnboeken, de klassieke CD/ DVD/ Video collectie die Opa aan hem had nagelaten. Het speelgoed waar hij vele uurtjes met zijn grootouders mee gespeeld had, de tekeningen van Opa en de tekeningen die hij samen met hem had gemaakt,  de fotos die hem nog resten van zijn grootouders en zijn spulletjes die hij meegenomen had van zijn pelgrimage naar Santiago.  Onvervangbare tastbare herinneringen zag hij tot zijn grote verbijstering op TV in vlammen opgaan. Een begrijpelijke woede, onmacht en verdriet maakte zich van hem meester. Wat moet je tegen iemand zeggen die deze dierbare spullen verliest. Elk woord is een woord teveel.

Vanmorgen had ik zoonlief alweer vroeg aan de telefoon. En toen zij hij iets dat mij heel diep raakte. "mam er zijn mensen die hun complete huisraad, werk en/of  jeugd herinneringen zijn kwijtgeraakt. Daar vallen mijn spullen bij in het niet! Dat vind ik zo verdrietig!"  Als moeder heb je dan geen woorden meer. Een waanzinnig gevoel van trots overviel me. Dat je zo in je eigen verlies zo aan anderen kan denken, heb ik geen woorden voor.

Lieve Rowan, je tastbare herinneringen kan niemand je teruggeven maar de herinneringen in je hoofd kan niemand je afnemen! Dat jij zo aan anderen denkt maakt mij zo verschrikkelijk trots! Je bent een mooi mens en voor jouw doorzettingsvermogen zijn geen woorden! Je bent een kanjer!!!!! En dit wil ik de wereld laten weten!

Aan het begin van onze pelgrimstocht had ik al over Pepe geschreven. Een bijzondere en charismatische man. Pepe heeft zelf ook diverse malen de camino gelopen en heeft daarna een refugio geopend waar hij zijn pelgrims, bijzonder goed verzorgd. In Albergue "San Antonio de Padua" is het heerlijk toeven. Met heerlijke ligstoelen in de tuin en een door Pepe heerlijk gemaakte Paella en onbijt. Het verhaal achter zijn verwennen van de pelgrims is heel bijzonder.

Pepe werd getroffen door een levensbedreigende ziekte, een flinke tumor met uitzaaiingen aan de ruggegraat. Pepe was er van overtuigd dat als hij de Camino zou lopen, hij zou genezen. En dat deed hij ook! Uit dankbaarheid aan de Camino liep Pepe de Camino nog een keer. Aangekomen in Santiago de Compostela, beloofde hij dat hij uit dank een Refugio zou beginnen en zeer goed voor zijn pelgrims zou zorgen. En zo ontstond "San Antonio de Padua in Villar de Mazarife. Pepe kookt voor zijn pelgrims, geeft massage’s en verzorgd blaren. Maar er is meer met Pepe. Pepe "ziet"namelijk. Zo wist hij precies de pijnlijke plek te vinden in mijn enkel, wist hij dat ik een herseninfarct had gehad, wist aan Rowan bijzonderheden uit zijn jeugd te vertellen en wist zonder Rob te kennen wat voor werk hij deed. Verder voorspelde Pepe dat Rowan zijn leven binnen een jaar zou veranderen. We zijn benieuwd. Van april tot oktober verwend Pepe zijn pelgrims en de rest van het jaar werkt hij als fysiotherapeut. Wij zijn in iedergeval heel dankbaar dat wij Pepe hebben mogen ontmoeten.

Het koste even wat tijd om met onze voeten op aarde terug te keren. De indrukken van de Camino moesten op ons inwerken maar nu werd het toch echt weer tijd om terug te keren in de dagelijkse beslommeringen. Wij zijn blij en gelukkig dat we het fantastische bedrag van 866.75 euro hebben mogen overmaken naar de Hersenstichting Nederland. Dit bedrag is bij elkaar gebracht door een fantastische groep mensen, onze Sponsorkanjers! Namens de Hersenstichting en ons willen wij jullie enorm bedanken voor jullie financiele sponsorbijdrage. Onvergetelijk! Bij deze een virtueel bloemetje van de Camino.

Onze sponsorkanjers zijn:

Mevrouw S.P. Engelen, te Maastricht – Vrijmetselaarsloge Via Lucis, te den Haag – Dhr. F. Kruter, te Veldhoven – Jan en Marijke Vos. te Voorburg – Dhr. J. van Kuijk, te Voorschoten – Fam. Kruythof-de Jong – Dhr. J. Bernsen – Fam Kroon-Groenen, te Voorburg – Fam. de Vries- Jamlaay, te Rotterdam – Mevr. J.J. Lamens- Singewald – Fam. Schijf, te Voorburg – Mevr. J. Reinders, te Smilde – Fam. Edel-Blokland, te Voorburg – Fam. van den Berg- van der Stel – Dhr. E. Figee, te den Haag – Mevr. J. van den Boogaard – Dhr. G. Riemen, te Woerden – Mevr. Seinen-vd Riet, te Tiel – Mevr. Klein Reinaerd – Mevr. A.W. Daemen, te Delft – Dhr. J.P. van Ingen – Dhr. R. Roestenburg- Andeweg – Dhr. S. Roestenburg, te Amsterdam – Dhr. A. Zwanenburg – Mevr. E.N. Steenbergen – Dhr. R.M. Vugs, te Zoetermeer – Fam. de Heer- Ammerlaan – Dhr. B. Hogers, te Amsterdam – Mevr. R. van den Bos, te Ridderkerk – Dhr. J. van Lammeren – Het Antieke Stalletje – Andre en Jo van der Putten.

De Camino was niet altijd makkelijk. We wisten waarvoor we het deden, voor de Hersenstichting Nederland, voor alle mensen die ons ondersteunden, voor alle mensen die het nodig hadden en voor onszelf. Allen bedankt en veel liefs.

Rowan en Linda

Gisteren kreeg ik van Andrxe9 en Ginie een mailtje dat er a.s. vrijdag 25 juli een (mini) 16 km lange Camino van de Kempen georganiseerd wordt in Vessem. 25 juli is de dag van Sint Jacobus en dus voor de Santiago de Compostela pelgrims een bijzondere dag. Vessem is een onderdeel van de Jacobsroute en heeft twee schitterende Pelgrimshoeve’s, te weten de Jacobshoeve en Pelgrimshoeve Kafarnaxfcm. Na wat gezoek op internet leek het bijna een onmogelijk zaak om met het openbaar vervoer in Vessem te komen. Terwijl ik aan het zoeken was naar het openbaar vervoer, ging de telefoon met de boodschap dat mijn goede en lieve vriend Andrxe9 weer in het ziekenhuis lag. Andrxe9 had kort naar mijn terugkomst in Nederland een groot herseninfract gehad. Nu weet ik dat ik mijn lieve vriendje niet kan helen maar ik kan wel hopen dat ik hem heel veel energie kan zenden d.m.v. deze mini-Camino.

Als een geschenk uit de hemel kan ik bij Andrxe9 en Ginie logeren om zo toch de Camino in de Kempen te lopen. Ik loop deze mini Camino voor mijn lieve vriend Andrxe9 en zijn broer die helaas een levensbedreigende ziekte heeft en hun familie. En ik hoop oprecht dat mijn loop op deze bijzondere dag, hen de kracht en de energie geeft die zij nodig hebben.

Linda

Op de Camino zijn we enorme fijne en bijzondere mensen tegengekomen. Maar het allerbeste wat ons overkwam was Ricardo uit Brazilie. Het was de dag dat we aankwamen in Rabanal de Camino en dat we er beiden volledig doorheen zaten. Als er een bus was langs gekomen met het bordje "naar huis", hadden we ‘m vast en zeker genomen. Het was koud, regenachtig, we hadden heimwee en moeders had last van mega grote blaren onder d’r voeten. En daar inene was daar Ricardo! Zijn zonnige karakter en zijn ontwapende lach maakte dat de dag ging stralen. Maar bovenal was er daar een herkenning alsof we elkaar uit een vorig leven kende. We verstonden elkaars taal niet maar toch begrepen we elkaar. We zijn bij de open haard gaan zitten en hebben alleen maar genoten van elkaars gezelschap en gebroedelijk waren we blaren aan het drogen. We kregen van Ricardo beiden nog steentjes uit Brazilie, die ons gedurende de rest van de Camino kracht gaven. We gingen ieder ons weg en gedurende de rest van de pelgrimstocht was Ricardo elke dag in onze gedachte en Rowan stak in elke kerk een kaarsje aan, in de hoop dat hij Ricardo nog een keertje zou zien.

Na onze emotionele aankomst in Santiago de Compostela en het halen van onze Compostela’s, gingen we op weg naar de pelgrimsmis in de Kathedraal en daar op het plein was inene Ricardo. We vielen in elkaars armen en onze blijdschap kenden geen grenzen. Sjaaltjes werden uitgewisseld en tijdens de mis zat Ricardo voor ons. Regelmatig hadden we even oogcontact. Na de dienst gingen we samen met Andrea en Monique, feestvieren in O Gato Negro, het meest waanzinnige restaurant in Santiago. Rowan kreeg het Sao Paolo T shirt en ik kreeg een mooie ketting van Brazilie, van Ricardo. Rowan gaf Ricardo de rozenkrans die hij de gehele Camino bij zich gedragen had.

Eenmaal weer terug in de dagelijkse beslommeringen, is er een intensief mailcontact onstaan en worden er over en weer dierbare geschenken aan elkaar uitgewisseld om dicht bij elkaar te zijn. Onze families zijn nu verstrengeld met elkaar en we kunnen niet wachten om elkaar weer te zien. Maar grenzen zijn er niet, we zitten in elkaars hart. Soulmates voor altijd.

Een van de dingen waar Rowan en ik zo enorm van genoten hebben op onze Camino, waren de vele musjes. Een vogeltje dat je hier in Nederland in de Randstad practisch niet meer ziet. Zal het zijn door de goed geisoleerde huizen of de drukte van verkeer of zoals sommige zeggen door de halsband parkieten? Ik weet het niet. Wij hadden ze in ieder geval al in geen jaren gezien en genoten dan ook volop van deze vrolijke beestjes. Waar we ook kwamen er hipte, fladderde en sjilpten altijd wel gezellig musjes. De Camino was ons inziens dan ook een waar paradijs voor musjes. In en op gezellige kastelen, dorpjes, bossen, niet geisoleerde huizen, pleinen, onder dakpannen en in oude schuren was er ruimschoots levensruimte voor deze vrolijke vlierefluiters. Een waar genot! Des te meer een gemis van deze vrolijke beestjes toen we weer eenmaal terug waren in Nederland.

Vandaag stonden manlief en ik op een bushalte in onze woonplaats, aan een drukke 4 baansrijweg met in het midden een smalle groene strook. We hoorden het tjilpen van een jong musje en daar in de smalle groenstrook hupste en sjilpte een klein pluizebolletje om zijn moeder. Zijn nestdonsjes plukte nog door zijn bijna volwassen veertjes. Goh! Zei manlief, wat heb ik die al in geen jaren gezien. We stonden te genieten en weer vertelde ik van de musjes op de Camino. Plotsklap hipte het jonge musje de rijweg op. Met afgrijzen zagen we dat het musje ternauwernood aan de voorbijrazende auto’s ontsnapte. Toen het stoplicht op rood sprong, trachte ik het jonge musje (dat nog niet kon vliegen) te vangen. Net toen ik m bijna had moest ikzelf het vege lijf redden. Ondanks dat ik toch heel opvallend bezig was iets van de rijweg te plukken, moesten de ongeduldige automobilisten nog wat extra op het gaspendaal trappen. Want stel je toch voor dat je iets moest afremmen in al hun haast. Het musje zat ondertussen alweer in de groenstrook en we konden alleen maar hopen dat zijn moeder hem vond.

Een paar uur later kwamen we weer terug en we konden het toch niet laten om te kijken in de groenstrook of het kleine musje er nog veilg zat. Het was oorverdovend stil in de bosjes. En met oversteken zagen we het al gauw. Het enige musje dat we sinds zeker 9 jaar weer in onze woonomgeving hadden gezien, lag platgewalst op het wegdek. Verdrietig en boos mompelde ik tegen manlief, hij was in het verkeerde land geboren, in de randstad is blijkbaar geen respect en plaats meer voor musjes. 

Foto van het musje geleend van Stichting de Mus.

En toen wilde heel veel mensen natuurlijk weten of Frieda en Barbara daadwerkelijk goed en gezond waren aangekomen. Jullie hadden dus nog een logje tegoed over dit opmerkelijke tweetal. Ik zal jullie niet langer in spanning houden. Hier volgt de vertaling van het mailtje dat ik van Barbara ontving.

Na een zeer lange reis per auto en trein, kwamen we zeer vermoeid maar ingelukkig op maandag, 16 juni, laat in de avond thuis. Ondanks dat Frieda erg vermoeid was kwam ze zeer opmerkelijk haar nieuwe huis binnen. Een opmerkelijke reactie met grote vreugde. Frieda sprong als een gek heen en weer door haar nieuwe huis, liet zich op haar rug vallen en lag uitgelaten met haar buik en vier poten omhoog op de grond. Ik denk dat ze wist dat ze eindelijk en definitief in haar nieuwe huis was gearriveerd. Ze gedraagt zich nu alsof ze hier altijd geleefd heeft. Ook met mijn man was Frieda onmiddelijk dikke vrienden, hij is helemaal verliefd op d’r! Ik denk dat ze heel tevreden is met haar nieuwe en rustige leventje, waar niemand haar kan weigeren. Ze is inderdaad de koningin van het huis! We willen alle mensen in Nederland bedanken die zo met ons meegeleefd hebben. Veel liefs Barbara en Frida. 

Hoe ging het nu verder met Barbara en Frieda? Na een slapeloze nacht voor Frieda in de stal, hebben de dames maar 5 km. gelopen omdat Frieda te moe was om verder te lopen. Ze vonden in een dorpje een liefdevol onderdak waar Frieda weer gewoon op de kamer van Barbara mocht slapen. In Arzua hebben wij een kamer voor ze geregeld. Op zaterdag 07 juni kwamen wij aan in Santiago de Compostela en elke dag keken wij rijkhalsend uit naar Barbara en Frieda.

En daar….op dinsdag 10 mei kwamen de soulmates moe maar trots en voldaan rustig op hun gemak aangewandeld! Ik weet niet wie er meer straalde van trots, Barbara of Frieda. De avond daarvoor waren ze aangekomen. Ze waren meteen naar het Compostela-buro gegaan om de Compostela te halen maar ondanks dat Frieda ook een Pelgrimspaspoort had en alle stempels, werd er voor haar geen Kathedraal stempel geplaatst en dus ook geen Compostela uitgereikt. Ondanks het verhaal van Barbara en het betoog over Franciscus van Assisi, die de dieren lief had, waren ze onverbiddelijk. Frieda kreeg stempel en geen Compostela omdat zij als hond niet aan kon geven waarom ze de Camino had gelopen. Maar met de huidige techniek zou Barbara er wel voor zorgen dat er een Compostela kwam.

Frieda zag eruit alsof zij geenzins van plan was om Barbara te verlaten en blikte tevreden naar de mensen voor de Kathedraal, ze leek iedereen trots uit te lachen.

Het laatste bericht dat ik ontving op 14 juni per SMS was: In Spain Frieda is not accept in train…also on fly to Italy is not possible for dog! We rent a car to arrive in France and then bij train to Italy.

Voor wie het gemist heeft, hier onze aankomst via de webcam bij de kathedraal in Santiago de Compostela. Na ongeveer 20 seconden komen we linksonder het beeld aanwandelen en staan dan een poosje bij de fontein.

Na Santiago de Compostela hadden we nog 1 doel. Ons echte einddoel om onze pelgrimstocht te voltooien. Kaap Finisterre. Oftewel het meest Westerlijke punt van Europa en in de tijd dat de wereld plat was het "einde van de wereld". Hier verbrand de pelgrim symbolisch zijn verleden en is zijn "herboren" een feit geworden.

Op 9 juni vertrokken we per bus naar het plaatsje Fisterra. Een bijna 3 uur durende tocht langs de schitterende en (nog) ongerepte kust van Galicia. We keken onze ogen uit! Onze laatste einddoel werd beloond door de Almachtige met een stralende, zonnige dag en een graadje of 30. In Fisterre was het nog een paar kilometer lopen naar Kaap Finisterre. Zoveel natuurschoon, hagedissen die lagen te zonnen en azuur blauwe lucht en zee deed ons hart opspringen. Wat een belevenis, we waren beiden stil en emotioneel.

De vuurtoren kwam in zicht en toen, toen konden we echt niet meer verder. We waren aan het einde van de wereld en onze pelgrimstocht. We keken uit over inderdaad een platte en oneindige Atlantische Zee. Rowan verbrande zijn pelgrimsstok en ik woorden op papier die ik graag voor mijzelf houd. Stil en ieder in zijn eigen gedachte verzonken hebben we een poosje naast elkaar gezeten. Het was goed zo. De tocht was voltooid. Er is nog veel te vertellen op dit weblog maar de schoentjes die zijn uitgewandeld.