Ricardo
Op de Camino zijn we enorme fijne en bijzondere mensen tegengekomen. Maar het allerbeste wat ons overkwam was Ricardo uit Brazilie. Het was de dag dat we aankwamen in Rabanal de Camino en dat we er beiden volledig doorheen zaten. Als er een bus was langs gekomen met het bordje "naar huis", hadden we ‘m vast en zeker genomen. Het was koud, regenachtig, we hadden heimwee en moeders had last van mega grote blaren onder d’r voeten. En daar inene was daar Ricardo! Zijn zonnige karakter en zijn ontwapende lach maakte dat de dag ging stralen. Maar bovenal was er daar een herkenning alsof we elkaar uit een vorig leven kende. We verstonden elkaars taal niet maar toch begrepen we elkaar. We zijn bij de open haard gaan zitten en hebben alleen maar genoten van elkaars gezelschap en gebroedelijk waren we blaren aan het drogen. We kregen van Ricardo beiden nog steentjes uit Brazilie, die ons gedurende de rest van de Camino kracht gaven. We gingen ieder ons weg en gedurende de rest van de pelgrimstocht was Ricardo elke dag in onze gedachte en Rowan stak in elke kerk een kaarsje aan, in de hoop dat hij Ricardo nog een keertje zou zien.
Na onze emotionele aankomst in Santiago de Compostela en het halen van onze Compostela’s, gingen we op weg naar de pelgrimsmis in de Kathedraal en daar op het plein was inene Ricardo. We vielen in elkaars armen en onze blijdschap kenden geen grenzen. Sjaaltjes werden uitgewisseld en tijdens de mis zat Ricardo voor ons. Regelmatig hadden we even oogcontact. Na de dienst gingen we samen met Andrea en Monique, feestvieren in O Gato Negro, het meest waanzinnige restaurant in Santiago. Rowan kreeg het Sao Paolo T shirt en ik kreeg een mooie ketting van Brazilie, van Ricardo. Rowan gaf Ricardo de rozenkrans die hij de gehele Camino bij zich gedragen had.
Eenmaal weer terug in de dagelijkse beslommeringen, is er een intensief mailcontact onstaan en worden er over en weer dierbare geschenken aan elkaar uitgewisseld om dicht bij elkaar te zijn. Onze families zijn nu verstrengeld met elkaar en we kunnen niet wachten om elkaar weer te zien. Maar grenzen zijn er niet, we zitten in elkaars hart. Soulmates voor altijd.
20 July 2008 at 19:13
Wat leuk die slideshow. Wel bijzonder dat je zo’n mooie vriendschap hebt overgehouden aan de Camino. En dat jullie nu mailcontact hebben. Heb je ook nog contact met Barbara?
Groetjes Mar
21 July 2008 at 09:00
Wonderlijke ontmoeting die je kennelijk hxe9xe9l veel doet. Dat klinkt erg goed, Fee.
Ja, Barbara komt ook weer als eerste in mijn gedachten en met in haar kielzog natuurlijk Frieda.
De foto’s zijn zo zonnig, in tegenstelling tot wat ik hier nu buiten zie. Herfst is een goed woord.
21 July 2008 at 09:18
Ik denk dat je juist in dit soort reizen elkaar tegen komt die je moet tegen komen.
Mensen die met je gaan en dan ook nog letterlijk.
Heerlijk dat je je verhaal dan ook nog eens nadien kan delen.
Dat delen doe je ook met ons maar onze gevoelens zijn daar toch minder intens in.
En ik ben er van overtuigd dat als je er voor open staat er altijd redding is (oh wat klinkt dat zwaar).
Maar mensen die je nodig hebt komen op je weg.
Geniet van de vriendschap.
Een vraagje…. Ben je zelf veranderd door het geheel, de reis, alles wat je mee gemaakt hebt???
Groetjes van ons.
21 July 2008 at 14:11
Wat een fantastische mensen hebben jullie toch ontmoet! Elke ontmoeting vindt plaats met een reden, denk ik altijd.
24 July 2008 at 10:22
Hoi lieve Fee!
Heb heel wat afgelezen op dit blogje, ik vind jullie beiden kanjers! de inspiratie, de moed, het doorzettingsvermogen..fantastisch, en wat een fijne ervaringen van lieve mensen enz. en nee, toeval bestaat zeker niet!
Lieve groetjes van Floortje!